+90 288 431 47 31    info@ziyaorganik.com.tr

HUBUBAT

HUBUBAT


BUĞDAY

Buğday (Trіtіcum), Buğdaygiller (Poaceae) aileѕinden bütün dünyada ıslahı yаpılmış tеk yıllık otsu bir bitkidir. Buğdaу; un, уem ürеtimindе kullanılan temel besіn mаddesidir. Ülkemizde tarla ziraatına ayrılan ekili alanların % 83’ünü buğday alanı kaplar. Derin, killi, tınlı-killi olan ve yeterli organik maddesi olan fosfor ve kireci bulunan, kumlu tınlı topraklar buğday üretimi için en iyi topraklarıdır. Toprakta organik madde arttıkça, buğdayın verimi de artar. Karasal iklimi tercih еdеn bir bitki türüdür. Buğday, gelişmenin ilk devrelerinde (çimlenme, kardeşlenme) yüksek sıcaklıktan hoşlanmaz. 10-15 ºC'lık sıcaklık, %66 nisbi nem ve az ışık, iyi bir gelişme için uygundur. Buğday yıllık yağışı 350-1150 mm olan iklim bölgelerinde yetişebilmektedir.

ARPA
Arpa tek yıllık uzun gün bitkisidir. Ancak, değişik gün uzunluklarına da uyabilir. Tahıllar içerisinde en çok kardeşleneni olup 5-8 kardeş verir. Bitki boyu ortalama 35-100 cm’dir. Başakları ortalama 8-15 cm boyunda olup 2, 4 ve 6 sıralıdırlar. Çiçeği, kavuz ve kapçık sarar. Kavuzlu arpalarda bunlar taneye yapışıktır ve harmanda ayrılmazlar. Tanenin ortalama %10-13 kadarı kavuzdur. Yapısında %9-13 ham protein, %67 kadar karbonhidrat bulunur. Serin iklim tahılları içerisinde buğdaydan sonra en çok ekimi yapılandır. Arpanın başlıca kullanım alanı hayvan yemi ve malt sanayiidir. Önemli bir hayvan yemi olup, yem olarak değeri mısırın %95’i kadardır. Yemlik arpalarda protein oranının fazla olması istenir. Kavuzun fazla olması besleyicilik değerini düşürür. Bira üretimi için gerekli olan malt genellikle, iki sıralı beyaz arpalardan elde edilmektedir. Biralık arpaların protein oranının düşük olması (%9-10,5) gereklidir.

ÇELTİK
Dünyada yaşayan insanların yarıdan fazlasının ana besinidir. Pirinçte nişasta oranı, buğdaydan yüksektir. Pirinç, besin maddesi olarak taşıdığı değer yanında sanayide de yaygın şekilde kullanılmaktadır. Çeltik (oryza), oldukça eski bir kültür bitkisidir. Güneydoğu Asya’da özellikle Hindistan ve Çin Hindi’ndeki kültür formlarının zenginliği nedeniyle, oryza cinsinin gen merkezinin de bu bölgeler olduğu görüşü yaygındır. Uzakdoğu’da yerli, Afrika’da yabani çeltik türleri mevcuttur. Çeltik, M.Ö. 3000 yılarında Güney Hindistan’dan Çin’e M.Ö. 1000 yıllarında Java’ya doğru yayılmış, Avrupa’ya M.Ö. 300 yıllarında girmiştir.Türkiye’ye yaklaşık 500 yıl önce güneyden girdiği sanılan çeltiğin Amerika Kıtasında kültüre alınması ise 17. Yüzyıl sonlarındadır.Bir çeltik danesi, karyopsis ile onu yapışmaksızın saran iç kavuz ve kapçıktan oluşur. Bu kavuzlar, çeltiğin harmanı sonunda da karyopsisten ayrılmaz. Kavuzlu ürüne çeltik adı verilir. Yalnız kavuzları soyulmuş fakat parlatma işlemi görmemiş daneye ticari işlemlerde kargo veya kahverengi pirinç adı verilir. Kabukları soyulmuş ve parlatma işlemi yapılmış ürüne pirinç adı verilir. Çimlenmesi için minimum sıcaklığın 12 ̊C, vejetasyon döneminde ise sıcaklığın 20-30 ̊C arasında olması gerekmektedir. Yetişme süresi boyunca sulama suyu sıcaklığının 15 ̊C üzerinde olması gereklidir.
Çeltik, su içerisinde çimlenebilen ve kökleri suda erimiş oksijenden yararlanabilen tek tahıl cinsidir. Çeltiğin, Türkiye tarımı bakımından önemli bir yönü de tuzlu ve alkali arazilerde yetişebilmesi, hatta bu tip arazilerin ıslahında etkili olmasıdır. Ayrıca çeltik, besin kaynağı olarak buğdaydan sonra en önemli kültür bitkisidir.